Arno Mak (51) zat in een vicieuze cirkel. Kliniek in, kliniek uit en weer terugvallen in het oude gebruikersgedrag. Tot op het moment dat hij zijn 40e levensjaar inging. Inmiddels is hij bijna tien jaar clean en werkt hij zelf in een verslavingszorginstelling. In 2012 heeft hij samen met een partner Vincere opgericht in Sittard. “Ik heb mijn negatieve ervaringen kunnen omzetten in positief werk.”

(T)huis
Arno is opgegroeid in Sittard, maar een fijne jeugd heeft hij niet echt gehad. Zijn vader was verslaafd aan drank en erg agressief. “Er was vaak ruzie maar ingrijpen deed mijn moeder niet als mijn broer en ik het moesten bezuren. Het liefst speelde ik buiten, overdag en in de nacht. Ik kreeg liever klappen omdat ik te laat thuis kwam, dan dat ik de hele dag of avond thuis moest zitten. De hele dag thuis zitten was pas echt een straf.”

Alcoholgebruik was eigenlijk normaal in het ‘gezellige’ zuiden. Hierdoor viel het alcoholgebruik van zijn vader ook niet zo op. “De fles stond altijd op de tafel en wij mochten al op jonge leeftijd meedrinken. Ik was ongeveer 11 jaar dat ik voor de eerste keer dronken was.”

“Op een dag ging het helemaal mis. Mijn vader kwam dronken thuis, sloeg me in mijn gezicht waardoor ik voor het eerst echt doordraaide. Ik vocht terug. Door mijn woede kneep ik zijn keel dicht omdat ik dacht hier het geweld mee te eindigen. Mijn moeder trok me weg bij mijn vader. Toen ik los kwam ben ik het huis uit gevlucht en nooit meer terug gekomen. Ik was nog geen vijftien jaar en zwierf al rond op straat.”

Jeugd
Hij werd al snel opgepakt door justitie omdat hij minderjarig was en kwam terecht in een internaat in Maastricht. In het internaat zaten meer jongeren van zijn leeftijd. “Met hen gebruikte ik voor het eerst verschillende soorten drugs. Ik deed overal aan mee; dronk alcohol, rookte cannabis en hasj en gebruikte XTC en speed. Ik voelde me geweldig en dacht ‘dit is het!’ Alle problemen leken ineens verdwenen.”

Van een zeer introvert en onzeker jongetje werd Arno ineens zeker van zichzelf en viel goed in de groep. “De drugs gaven me vrijheid.”
In combinatie met school ging het fout, waardoor Arno stopte met school en meubels op ging knappen in de werkplaats van het internaat. “Om aan geld te komen haalden we allerlei streken uit, alles in het teken van drugs en drank.”

Voetbal
Op zijn achttiende moest hij zelfstandig verder en ging terug naar Sittard. Hij werd stapelverliefd op zijn toenmalige vriendin die hij ontmoette in een discotheek. Na een half jaar woonde ze samen. “Ik gebruikte alleen softdrugs en alcohol maar toch was het een stabiele tijd.” Arno had altijd wel werk en voetbalde al gauw op hoog niveau.
In de derde helft werd er veel gedronken. “Ik deed er bovenmatig en grenzeloos aan mee. Om langer door te kunnen drinken begon ik cocaïne te gebruiken.”

Omdat zijn prestaties tegenvielen wisselde Arno van voetbalclubs en kwam uiteindelijk terecht bij een club met een slechte naam. Er werd volop gedeald, maar dat was wel gemakkelijk voor Arno. “Ik gebruikte het liefst alleen, meestal in de auto. Uren of zelfs dagen reed ik onder invloed van drank en cocaïne rond.”

Leugens
Zijn toenmalige vriendin was zwanger van hun eerste kind, een zoon. Arno was toen 27 jaar en was altijd weg. “Ik beloofde dat als hij geboren zou worden, ik zou stoppen met het gebruik van drugs. Mijn alcoholgebruik zag ik totaal niet als een probleem.”
Na de geboorte van onze zoon ging ik gewoon verder waardoor de relatie bergafwaarts ging. Mijn vriendin had in de gaten dat ik verslaafd was. Ze confronteerde me er wel mee, maar ik had altijd mijn leugens en woord klaar. Mijn vriendin wilde zelfs mijn leugens geloven omdat de werkelijkheid gewoon te veel pijn deed. Ik ging zelfs mijn eigen leugens geloven.”

Zijn vriendin koos voor zichzelf en zette Arno uiteindelijk op straat. Hij verloor voor de zoveelste keer zijn baan, maar deze keer kon het hem niets schelen.
Arno beloofde zijn vriendin dat hij wekelijks een therapeut zou bezoeken als hij weer bij haar mocht blijven. Hij manipuleerde haar, maar het werkte. Hij mocht weer thuis komen en ging wekelijks naar een therapeut. Bij de therapeut hing hij de ene na de andere leugen op. Dit heeft niet lang stand gehouden. Zijn vriendin zette hem na een paar weken weer op straat.

Klinische opname
“Ik moest iets beters verzinnen om bij haar terug te komen en meldde me aan bij een kliniek in Heerlen. Hier moest ik eerst een tijdje detoxen en erna drie maanden in behandeling. Ik hielp iedereen met allerlei verhalen want ikzelf had tenslotte geen probleem.” De behandelaren zeiden: ‘drink anders alleen maar stop wel met drugs’ en ‘als je mindert is het goed’. “Toen ik de behandeltijd erop had zitten, kocht ik voor €50 aan crack en rookte alles in een keer op. Ik vond wel dat ik dat verdiend had.
Mijn vriendin en ik verwachtten ondertussen een tweede kindje, dit keer een dochter. Ook dit was voor mij niet genoeg om mijn leven te beteren en ik gebruikte al weer evenveel alcohol en cocaïne als voorheen. “

Nog geen jaar later ging Arno voor een half jaar naar een andere kliniek. Daar gebruikte hij geen harddrugs maar begon wiet te roken. Dat had toch niemand van de behandelaren in de gaten. “Bij thuiskomst dacht ik ‘dit kan niet meer verder, zo heeft het leven geen zin.’ Ik werd depressief en ging benzo’s gebruiken naast de alcohol en drugs. Zonder te gebruiken sliep ik niet meer.”

Dieptepunt
“Ik was er nooit voor mijn gezin en ik had ondertussen meerdere baantjes verloren. Het is bijna niet meer na te gaan hoe vaak ik uit huis gezet ben door mijn vriendin.” Ze zaten in de schuldsanering en moesten met twee kleine kinderen rondkomen van veertig euro per week. Zelfs dat geld nam Arno gewoon mee om drugs of drank van te kopen.

“Een keer wilde mijn zoon me zelfs tegenhouden om drugs te kopen. Ik duwde hem tegen de muur, waar ik zelf enorm van schrok. Ik wilde geen agressieve vader zijn en vertrok.” Na een paar dagen kwam hij weer thuis maar werd meteen weer op straat gezet door zijn vriendin. Deze keer wilde ze hem ook nooit meer zien.

“Ik draaide door; wilde mijn polsen doorsnijden en slikte dertig benzo’s. Mijn vriendin heeft toen de crisisdienst gebeld.” De volgende ochtend werd Arno wakker in het ziekenhuis. De verpleegkundige zei dat ze het een schande vond om haar aandacht aan hem te moeten besteden. “Dit bracht mij voor de eerste keer tot het echte besef: Ik was verslaafd, niets meer dan een junkie.”

Schotland
“Thuis lag ik op de bank te herstellen van mijn actie. Uit verveling sloeg ik een boekje open waar een verhaal in stond van een familielid van een verslaafde. Het had mijn verhaal wel kunnen zijn. Dit was zo een aangrijpend verhaal dat ik de allerlaatste poging nam om te werken aan mijn verslaving. Dit was ik mijn gezin wel verschuldigd.” Hij belde een kliniek in Den Haag waar hij snel op intake kon. Ik no-time zat hij in het vliegtuig, naar een kliniek in Schotland.

Eenmaal daar aangekomen zat hij op de ‘primary care’. Elke dag wilde hij het liefst naar huis. “De 12 stappen werken niet voor mij en ik vertrouwde de counselors voor geen meter doordat ik nog vol weerstand en ontkenning zat. Totdat een counselor tegen mij zei: ‘Lieg niet tegen een leugenaar.’ Ik brak en huilde drie uur non-stop. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik oprecht emotie voelde. Ik zag mijn leven in scenes voor me, nu met hevige gevoelens en emoties. Deze counselor was in staat mijn masker af te zetten. Als ik mijn verdriet even weglachte, zei hij ‘You’re doing it again’. Hij was mijn spiegel waardoor ik niets meer verborgen kon houden.” Arno leerde eindelijk open te zijn en al zijn gevoelens open kaart te spelen.

Heimwee
Opeens kreeg in ongelofelijke heimwee toen mijn dochtertje haar communie deed. Mijn begeleiders vonden het een slecht idee om mij met verlof naar huis te laten gaan. Als ik zou gaan, hoefde ik niet meer terug te komen. Mijn gevoel zei dat ik moest blijven maar ik wilde toch zo graag naar huis. Ondanks mijn verdriet maakte ik uiteindelijk een verstandige keuze om te blijven. Langzaam drong tot me door dat er iets is in het leven, dat wel zin heeft en dat ik wél een keuze heb. Ik begon in de groepssessies steeds meer over mezelf te praten en dat gaf me veel erkenning.

Thuiskomst
Na ruim 8,5 maand werd het tijd dat Arno het zelf ging doen. Hij moest op eigen benen leren staan. “Ik kwam terecht in een safe house in Amsterdam en ging diezelfde dag nog naar een meeting. Een goed begin is het halve werk, dacht ik.”
Al gauw kwam hij erachter dat zijn huisgenoot in het safe house dealde. “Ik was geen verrader dus liet het, met tegenzin, toe. Ik dacht dat ik het wel aan kon maar binnen de kortste keren had ik een terugval. Ik wist dat ik niet goed bezig was maar kon het niet meer goedpraten. Met de steun van meetings en mijn sponsor ben ik er na een paar weken weer enigszins bovenop gekomen.“

Door de terugval werd hij uit het safe house gezet en zwierf hij weer rond op de straat. Na een tijdje mocht hij weer thuiskomen wat heel spannend en moeilijk was voor zijn vriendin. “Ik bezocht zoveel meetings dat ik amper thuis was. Ik kreeg weer hetzelfde vluchtgedrag als voorheen dat thuis voor veel spanning zorgde.” Met behulp van een psycholoog kwamen ze er alsnog samen uit. Vooral zijn zoon heeft veel meegekregen van zijn actieve gebruik en zei zelfs: ‘wij willen je spullen niet, we willen jou terug’. “Nu vertel ik mijn kinderen dat ik van ze hou en dat ik er altijd voor ze ben.”

“Inmiddels ben ik bijna tien jaar clean en werk ik al een aantal jaar in de verslavingszorg. Samen met een partner heb ik Vincere opgericht in Sittard. Mijn negatieve ervaringen heb ik kunnen omzetten in positief werk.
“De slechtste dag die ik nu heb, is honderd keer beter dan mijn beste dag in actieve verslaving. Die gedachte houdt me op de been en zorgt ervoor dat ik echt iets van het leven maak. De tijd van liegen en bedriegen is voorbij. Ik ben oké zoals ik ben.”

 

 

Bron: LEF magazineFotografie: Leon van den Broek.

Contactformulier

Starten met uw behandeling?

Meld u dan vandaag nog aan voor een intake gesprek. Tijdens dit gesprek kijken we samen met naar welke behandelmethode en locatie het beste bij u past.