Er is veel te doen over niet-gecontracteerde zorg. Niet alleen in de wijkverpleging, maar ook in andere zorgsoorten, zoals de ggz. De tendens is om niet-gecontracteerde zorg te bestrijden.

 

Het aantal ongecontracteerde aanbieders neemt toe. Zorgverzekeraars klagen dat dit kosten- verhogend werkt, aangezien ongecontracteerde zorgaanbieders meer declareren dan gecontracteerde zorgaanbieders, waarbij de suggestie wordt gewekt dat onnodig veel zorg wordt verleend. Ongecontracteerde zorgaanbieders wijzen erop dat juist zij de zware en kostbare gevallen krijgen, aangezien gecontracteerde zorgaanbieders die ontwijken.

 

Zorgverzekeraars ontmoedigen ongecontracteerde zorgaanbieders via de strafkorting, het cessieverbod, de weigering een betaalovereenkomst aan te gaan en het machtigingsvereiste. De Minister wil daar nog een schepje bovenop doen door voor bepaalde zorgsoorten lagere vergoedingen vast te stellen en daarmee eigenlijk in feite de vrije artsenkeuze buiten spel te zetten voor die sectoren.

 

Is dit een positieve ontwikkeling? Ik denk het niet. Zorgaanbieders worden gefrustreerd. Patiënten kunnen niet naar de behandelaar van hun keuze en zeker in de eerste lijn is er dan geen enkel level playing field meer om zinvol te onderhandelen, aangezien eigenlijk iedereen wel moet contracteren.

 

Zijn er praktische oplossingen denkbaar?

 

Jazeker.

 

Lees hier de complete blog van Lex Geerts over niet-gecontracteerde zorg