Hoewel ze er zelf niet bewust van was dat ze een verslaving had, heeft de familie van Karima haar ogen geopend. Op 4 augustus 2017 is ze haar klinische behandeling in Cadier en Keer gestart waardoor ze tot op de dag van vandaag clean is van alcohol en drugs.

Als ik Karima (38) vraag hoe het allemaal begonnen is, zegt ze dat ze eigenlijk al vanaf haar geboorte het idee heeft dat ze niet geboren had willen worden.

Karima vertelt: “Ik ben vijf weken te vroeg geboren en wilde niet eten. Als baby was ik al gevoelig voor alles en iedereen om mij heen. Ik was zelfs bang voor het geluid van de wind buiten.

“Ik ben geboren in een disfunctioneel gezin. Toen mijn opa op jonge leeftijd overleed wilde mijn oma al niet meer voor haar kinderen zorgen. Hierdoor is mijn moeder opgegroeid in een klooster. Zelf heeft ze nooit liefde gekend en wist ze niet hoe ze hiermee om moest gaan. Haar hele leven lang is ze overspannen.”

“Mijn vader is een Marokkaanse man die naar Nederland is gekomen om geld te verdienen voor zijn vrouw en kinderen in Marokko. Mijn moeder gaf les en leerde hem de Nederlandse taal. Ze kregen een relatie en trouwden al snel. Toen mijn moeder zwanger was van haar eerste zoon, kwam ze er pas achter dat mijn vader al een gezin had in Marokko. Vanaf dat moment is alle ellende begonnen. Zijn gezin in Marokko vroeg om geld en zorgde voor een kloof in mijn ouders’ huwelijk.

“Mijn ouders kregen 6 kinderen; waaronder ik. Ik kreeg al op jonge leeftijd te maken met huiselijk geweld. Ik zie het nog voor me hoe mijn vader het springtouw pakte om mijn broer op zijn rug te slaan en hoe hij hem achter liet met striemen.”

“In die tijd is mijn broer op jonge leeftijd naar het internaat gegaan. Doordat hij niet meer thuis was, werden mijn andere broertjes, mijn zusje en ik de ‘pispaal’ in huis. Ik werd vaak geslagen en over de grond door de woonkamer gesleurd. Zo heb zelfs wel eens gedacht dat ik dood was. Hij gooide mij zo hard op de bank dat ik mijn lichaam niet meer voelde van de pijn.”

“Wát we ook deden in huis, elk moment kon iemand de druppel zijn, zowel bij mijn vader als bij mijn moeder. Zelfs als we gezellig met z’n allen aan tafel zaten, kon ineens het tafelkleed met al het servies en het eten over ons heen komen. Het zijn voor mij traumatische herinneringen. Ik was bang voor mijn eigen ouders en kon mezelf niet zijn in mijn jeugd.”

 

Basisschool

“Toen ik naar school ging voelde ik me al anders. Ik kon heel moeilijk aansluiting vinden met andere kinderen. Normen en waarden kende ik niet. Ook vertoonde ik autistisch gedrag. Ik was bang voor de onberekenbaarheid van andere mensen waardoor ik geen verbindingen met mensen kon leggen.”

“Op school was ik een makkelijk pispaaltje. Ik werd dagelijks gepest. Vaak zo erg dat ze me na schooltijd opwachtten. Ik ben half Marokkaans maar ze noemde me altijd de vieze Turk. Ik moest mijn ‘bek maar houden’. Ik veranderde zelfs mijn naam van Karima naar Karina.”

“Emotioneel was ik labiel en hoorde ik nergens bij. Ik voelde me vies. Ik schaamde me voor wie ik was en voelde me elke dag steeds eenzamer. Op mijn 11ewilde ik zelfmoord plegen. Ik stond klaar om uit het raam te springen maar ik twijfelde zo erg dat in de tussentijd mijn ouders me al te pakken hadden.

 

Middelbaar beroepsonderwijs

“Toen ik naar het middelbare beroepsonderwijs ging werd ik een persoon die de buitenwereld dacht die ik was; een slecht kind. En omdat ik toch overal werd afgekeurd kon ik net zo goed ook zo’n slecht kind worden. Ik werd liever afgekeurd, dan vernederd voor wie ik werkelijk was. Als mij iets niet zinde, sloeg ik alles kort en klein. Ik sneed mijzelf al op jonge leeftijd. Zo heb ik een keer uit boosheid een glas kapotgeslagen en mijn pees doorgesneden, een volledige botbreuk in mijn hand geslagen en hevige snijwonden op mijn armen gemaakt.”

“Toen ik 15 jaar oud was en ik mijn konijnenhok wilde verschonen, werd mijn vader ineens heel erg kwaad. Hij sleurde me aan mijn haren over de drempels in huis. Op het moment dat mijn zus mij wilde helpen, stond hij met een kruk voor haar om haar andere been te breken (een been had ze al gebroken). Voor mijn moeder was dit de druppel. Ze besloten te gaan scheiden.”

“Door de scheiding had mijn moeder het heel zwaar met 5 kinderen. Ikzelf voelde me verloren en dronk steeds vaker alcohol met mijn broer. Met mijn broer en zijn (verkeerde) vrienden kwam ik steeds vaker in de coffeeshop. Na een tijdje deed ik zelfs de wiet bij mijn shag die ik meenam naar school.”

“Om te ‘pleasen’ deed ik voor een aantal klasgenoten de handvaardigheid opdrachten. Hierdoor liep ik achter met mijn eigen cijfers. Mijn nieuwe mentor vond dat ik het jaar niet mocht over doen. ‘Ze vonden mijn gedrag niet bij de opleiding passen’.”

 

De ziekte van Lyme

“Toen ik 16 jaar was zakte ik door mijn benen en kon ik maanden niet lopen. Lichamelijk kreeg ik meerdere vage pijnklachten. 20 jaar later – na ziekenhuis in en ziekenhuis uit – kwamen ze er pas achter dat ik de ziekte van Lyme heb waar ik nu al 6 jaar voor in behandeling ben. Ik belandde in een depressie en deed weer een zelfmoordpoging. Ik blowde dagelijks maar probeerde toch mijn leven weer op de rit te krijgen. Ik begon een opleiding voor elektrotechniek.”

“Op een middag na school zat ik buiten op een stoepje zat, toen mijn vader langs fietste. Hij zag dat ik een blow in mijn handen had en zei dat hij me ging vermoorden. Ik was zo bang voor mijn eigen vader dat ik dacht dat hij het écht zou doen!” 
“Toen ik thuiskwam zei mijn moeder dat ik ook bij haar niet meer thuis hoefde te komen. Ik besloot om bij mijn broer in het studentenhuis te gaan wonen.  Ik was elke dag dronken en ging niet meer naar school. Zowel op mijn werk als op school was ik niet meer welkom. Door grensoverschrijdend gedrag werd ik na een tijdje zelfs het studentenhuis uitgezet. Gelukkig mocht ik toen weer terug bij mij moeder wonen.”

“Onder andere door de ziekte van Lyme bleek ik ook slaapverlamming te hebben. Ik werd twee maanden intern opgenomen voor onderzoeken. Het was niet meer te behandelen. Ik kreeg een persoonlijke begeleider maar daar had ik niet veel aan. Ik kon niet praten, niet mijn gevoelens uitdrukken; ik vertrouwde niemand. Ze zeiden bij een test dat ik nooit meer normaal zou kunnen functioneren. Ik had een zogenoemde ‘defect op mijn harde schijf’ en ze noemde mijn hoge IQ een handicap. Door al deze problemen kreeg ik elke dag van 09:00-13:00 uur behandeling.”

 

Huisje, boompje, beestje

“Toen ik ongeveer 18 jaar was ging ik bij de krant werken en leerde ik daar een jongen kennen. Na een tijdje ben ik bij hem en zijn moeder en broertje gaan wonen. Hoewel ik emotioneel erg beschadigd was, kochten we al snel een huis aan de overkant van de straat. Een jaar later besloot ik om zwanger te worden.”

“Na zes maanden zwangerschap, zakte ik door mijn benen. Ik kon niet meer lopen. Het was een ernstige vorm van bekkeninstabiliteit. Mijn hersenen hadden bepaalde spieren uitgeschakeld waardoor ik opnieuw moest leren lopen. Pas na een jaar kon ik bij een revalidatiecentrum terecht. Ik kon mijn eigen kindje niet verzorgen en kon alleen nog maar op mijn linkerzij liggen. Door alle pijn ben ik steeds meer gaan blowen en drinken. Hoewel ik door de revalidatie uiteindelijk wel redelijk kon lopen, had ik continu ondragelijke pijn.”

“Mijn vriend en de vader van mijn kind, had een eigen zaak maar betaalde blijkbaar nooit BTW. Hij had een belastingschuld van €80.000. De problemen stapelden zich op en ik besloot na een relatie van 8 jaar, samen met mijn dochter naar een noodopvang te gaan voor dakloze moeders. Na ongeveer 5 maanden kreeg ik een woning in Rijswijk.”

“Mijn dochter heeft naast mijn verdriet, veel destructieve relaties en dominante partners van mij mee gemaakt. Zelf kreeg ze regelmatig woedeaanvallen. Dit voelde voor mij als een afkeuring. Ik moest aan mezelf gaan werken en dingen gaan ondernemen. Via veilingen ben ik spullen gaan inkopen en verkopen. Later ben ik gaan werken als intuïtief coach om mensen hulp te bieden. Door een ander een spiegel voor te houden, hield ik mezelf ook een spiegel voor en begon ikzelf ook te groeien.”

“Na een tijdje ben ik gaan tatoeëren en deed nog wel allerlei kleine dingetjes erbij. Maar… zodra het in de praktijk goed ging, stopte ik. Op het moment dat ik ergens goed in was, kreeg ik een black-out. Een soort ‘podiumangst’. Elke dag had ik er moeite mee om mezelf te laten zien wie ik echt was en waar ik echt goed in was.”

“Elke keer weer kwamen er nieuwe struikelblokken. Elke keer was ik bang voor afkeuring en zat ik in mijn eigen wereldje. Er bleven dingen niet kloppen. Als ik dacht mijn leven op de rit te hebben, ging alles weer mis. Ik was een thuisgebruiker en ging weinig de deur uit vanwege mijn dochter en mijn handicap.”

 

Verslaving?

“Ik had geen idee dat ik verslaafd was. Totdat ik op Facebook een artikel zag dat het wel eens goed is om een maand niet te drinken. Toen ik dit wilde proberen kreeg ik na een paar dagen erge paniekaanvallen en ontwenningsverschijnselen. Op dat moment besefte ik dat er iets niet klopte.”

Toen mijn dochter 13 was en ik bezig was met tatoeëren heb ik een tattoo bij mijn dochter gezet. Mijn familie begon zich ernstige zorgen over mij te maken. Door een soort interventie van de familie heb ik mij aangemeld bij Vincere.” 

 “In Cadier en Keer kreeg ik een klinische opname. Ik heb in het begin vreselijk moeilijke weken gehad. Ik had voortdurend paniekaanvallen en zakte regelmatig letterlijk door mijn benen van verdriet. Ik ervaarde continu angst om weggestuurd of afgekeurd te worden. Ik ben er heen gegaan voor mijn dochter maar heb gedurende de behandeling nog nooit zo veel geleerd over mijzelf. Ik gunde mijn dochter een betere toekomst dan mijzelf. Ik wist niet meer wie ik was en moest eraan werken om mijzelf juist ook een mooie toekomst te bieden. Nu weet ik dat ik het ook voor mijzelf doe.”

 

Mijn herstel

“Toen ik uit de kliniek kwam ben ik met een band vijf dagen mee op tour gegaan om merchandise te verkopen. Hoewel mijn begeleidster mij dit afraadde heb ik dit toch gedaan. Bij de band werken was mijn grootste droom die werkelijkheid is geworden. Elke dag heb ik clean en nuchter genoten van de muziek en de mensen om mij heen. Ik geloofde in mijzelf en heb een grote stap gemaakt en die heeft goed uitgepakt.”

“Momenteel ben ik druk met heel veel verschillende dingen. Hoewel ik standaard drie keer per week naar NA meetings ga, ben ik een boek over mijn leven aan het schrijven. Ik ben bezig met een televisieprogramma met André Hazes, over de tattoo van mijn dochter. En samen met een tattooshop heb ik een campagne opgericht om jongeren onder 16 jaar bewuster te maken bij het zetten van tattoos.” 

 “Ik ben nog vaak onzeker in de opvoeding van mijn dochter. Het is nu een 15-jarige puber. Soms vraag ik me af of ik niet een te makkelijke moeder ben. Ze woont alleen bij mij. Haar vader is niet meer in beeld. Het doet me pijn om te zien hoe erg ze haar vader mist.”

“In de kliniek had ik de keuze wat betreft de relatie met mijn moeder. Of ik vergeef haar, of ik verbreek het contact. Ik ben blij dat ik haar heb haar vergeven. Ze is de liefste moeder en de beste oma ‘ever’. De relatie is écht goed veranderd. Ik voel me geen slachtoffer meer van mijn eigen verleden. Ik kan alles met haar bespreken. Mijn dochter en ik eten gezellig elke week bij mijn moeder. Een paar weken geleden heb ik een gesprek met haar gehad over het verleden. Dat liet wel zien dat ze geen idee had wat ze ons heeft aangedaan. Zij heeft ons in haar beleving in alle liefde opgevoed en wilde het beste voor ons. Ik voel onvoorwaardelijke liefde voor haar. Ik heb mijn moeder terug en zij haar dochter.”

“Wat betreft mijn vader; Ik zie hem nog wel eens. De eerste twee uur dat ik bij hem ben keurt hij mij meestal af. Eén van de laatste keren dat ik bij hem was zei ik zelfs dat ik nu trots ben op wie ik ben. Ik vertelde hem dat ik een liefdevol en goed persoon ben. Ik zei hem dat hij daarnaar moest kijken en niet alleen naar mijn tatoeages of het feit dat ik geen moslim ben. De laatste tijd merk ik wel dat hij hierdoor is veranderd. Hij probeert me minder af te keuren en meer te accepteren. We houden van elkaar en het is oké. Hij heeft toegegeven dat hij geen goede vader is geweest en heeft spijt. Ook mijn vader heb ik vergeven.”

“Ik ben een ander mens en zie mezelf nog elke dag steeds meer groeien. Ik geniet en ben bewuster van het leven. Ik ben echt dankbaar waar ik nu sta, ik ben emotioneel stabiel en maak keuzes waar ik over na kan denken. Eindelijk kan ik zeggen dat ik zelfrespect heb en dat ik met de raad en adviezen van anderen om kan gaan. De behandeling bij Vincere en de meetings van NA hebben mijn leven veranderd.”

NA zorgt voor verbinding en saamhorigheid met andere verslaafden. We strijden allemaal tegen dezelfde ziekte. Bij NA zal niemand zich ooit nog alleen voelen.”

“Sinds vier maanden heb ik een nieuwe liefde in mijn leven. Ik ben zo dankbaar om dit te mogen ervaren. Samen in herstel. We praten open en eerlijk over alles.

Hoeveel negatieve ervaringen we ook hebben gehad. Er is altijd de mogelijkheid voor nieuwe mooie ervaringen, zolang we de hoop niet verliezen. Liefde is mooi.

Het verhaal van Bas

Het verhaal van Bas

Bas (28) voelde zich op jonge leeftijd al het zwarte schaap. Hij probeerde zich te mengen tussen de populaire jongens van de straat waar hij al gauw mee deed met het roken van joints. Begin 2017 startte hij bij Vincere voor zijn alcohol- en...

Het verhaal van Kate

Het verhaal van Kate

“Tot het moment dat ik een door en door triest gevoel door mijn maag voelde. Ik stond op de splitsing; of ik ga dood of ik kies voor mijn leven.” Vandaag de dag is Kate 5,5 jaar clean en vertelt ze haar herstelverhaal aan de cliënten in de kliniek van...

Contactformulier

Starten met een behandeling?

Wil je breken met je verslaving? Neem dan contact op voor een intakegesprek. Tijdens dit gesprek bekijken wij hoe wij je het beste kunnen helpen. Wij bieden namelijk altijd behandelingen op maat aan. Zo hebben we voor iedereen de juiste aanpak.