“Het programma heeft mij geleerd om in de spiegel te kijken. Nu coach in andere om ook in de spiegel te kijken.”

Hij begon op jonge leeftijd met het roken van hasjiesj maar eindigde na 35 jaar gebruik op straat met een heroïneverslaving. Luciano (55) is nu 3,5 jaar clean en is nu zelf in opleiding om andere mensen te coachen in hun herstel!

Luciano is opgegroeid in een multiculturele familie. Hij had een Indische vader en een Nederlandse moeder en groeide op in een hiërarchisch gezin waarbij vader en opa de baas waren. “We moesten altijd gehoorzamen en werden echt hard opgevoed. Zo werden er ook gewoon klappen uitgedeeld als dat nodig was.”

Luciano vertelt: “Mijn Indische familie had, onder andere door oorlogen, jarenlang schade geleden waardoor ze zich in Nederland heel beschermd zijn gaan opstellen. Vooral voor de buitenwereld moesten wij ons keurig gedragen.”

“Doordat mijn vader in de transportbranche werkte, moesten we vaak verhuizen. Ik heb daardoor lang geen vrienden gehad. Hoewel ik wel gemakkelijk vrienden kon maken, kon ik de vriendschappen nooit onderhouden omdat we nooit lang in een woonplaats bleven.”

Kattenkwaad
“Op mijn tiende verhuisden we naar het Genooi in Venlo wat eigenlijk wel bekend staat als een volksbuurt. Ik leerde er dialect praten; vooral het schelden en vloeken vond ik geweldig. Doordat ik al die tijd zo streng en beschermd ben opgegroeid, trok het mij enorm om tegen de draad in te gaan. Maar toch verborg ik het. Thuis gedroeg ik me netjes maar op straat was ik een rat. Ik leerde mijn masker te gebruiken en ging steeds meer kattenkwaad uithalen.”

“Toen ik ongeveer 13 jaar oud was besloten mijn ouders om te gaan scheiden. Ik ging steeds vaker met de Indische jongens van Genooi naar de discotheek waar we alleen maar ruzie zochten. Ik voelde me eindelijk ergens een beetje bij horen. Totdat mijn ouders toch weer besloten bij elkaar te gaan en we buiten Venlo gingen wonen. Ik voelde me wéér verlaten en totaal nergens thuishoren. Mijn vader bracht me elke dag te laat naar school waardoor ik bijna elke dag straf kreeg. Vaak moest ik als straf met andere jongens het schoolplein vegen.”

“Op school leerde ik een Moluks meisje kennen. Ik ging steeds vaker met haar en haar jongere broertje om. We gingen netjes naar school en na schooltijd buiten spelen of voetballen. Toch trok ik steeds meer richting hun oudere broer die vaak op stap ging. Hij was gevaarlijk en rookte vaak jointjes. Toen ik 15 jaar was begon ik met het roken van hasjiesj. Ik ging steeds vaker nachtenlang met hem mee rondhangen in de stad. We kwamen regelmatig op een adres waar de drugs verkocht werd.” 

Van hasj naar heroïne
“Op mijn 16erookte ik al een jaar lang dagelijks hasj, waar ik ineens steeds vaker angstig en panisch van werd. Al gauw kreeg ik van iemand het aanbod om heroïne te gebruiken. Doordat ik me eindelijk ergens thuis voelde, had ik meer angst om afgewezen te worden dan de angst voor heroïne. Ik had veiligheid om me heen, ik voelde me krachtig en hoorde er echt eindelijk bij dus ik besloot de heroïne te proberen.”

“Na een tijdje in gebruik van heroïne ging ik niet meer naar school. Alles ging achteruit. Zelfs mijn vader zei dat ik ergens anders moest gaan wonen. Ik was gelukkig wel altijd welkom bij de Molukse familie. In deze tijd werd mijn gebruik alleen maar erger. Ik leefde vooral op straat en maakte alleen nog maar ruzie met iedereen. Hoewel ik nog nooit dakloos ben geweest, ben ik wel mijn hele leven lang thuisloos geweest.”

 

Meer weten over een verslaving? Meld je aan voor een van de informatiebijeenkomsten voor naasten van verslaafden


Dealen
Luciano vertelt: “Ik zag natuurlijk door mijn eigen gebruik veel mensen die heroïne verkochten. Eigenlijk wilde ik dit zelf ook wel eens proberen om geld te verdienen. Soms verkocht ik een halve kilo tot een kilo per week. Ik was de hele dag in de weer, soms was ik zo naar de klote, dat ik alles zelf oprookte.”

“Het contact met mijn familie werd steeds minder omdat ik alleen maar met mijn drugs bezig was. Ik verkocht alleen nog maar drugs, om zelf te kunnen gebruiken. Toch klom ik al snel op de rangorde van dealers. Ik werd steeds belangrijker en hoefde niet eens meer te rennen om een grammetje te verkopen.”

Italië
“Ik had vaak ruzie waarvoor ik ook wel eens vast kwam te zitten. Toen ik 16 jaar oud was, zat ik weer op het bureau. Mijn vader kwam mij halen op het bureau en hij had al direct geregeld dat ik naar Italië moest om daar te gaan werken, met natuurlijk de bedoeling dat ik clean werd.”

“In het begin dronk ik vaak sterke drank maar ik wist al gauw mijn weg naar drugs te vinden. De heroïne die ik daar kon krijgen was erg slecht van kwaliteit. Toch werd er heel veel cocaïne gebruikt, zelfs op bedrijfsfeestjes.”

“Nadat ik een half jaar in Italië werkte, moest ik naar Amerika voor een project. Ik had weinig keus want mijn vader had alles voor me geregeld. Ik hoefde alleen nog op het visum te wachten voor vertrek. Op dat moment liet mijn toenmalige vriendin in Nederland weten dat ze al een tijd zwanger was van me. Ik vertelde hen dat ik eíndelijk verantwoordelijkheid ging nemen omdat ik vader werd en mocht ook van mijn vader het Amerikaans project annuleren.”

Geen reden om te stoppen
“Ik was 18 jaar toen ik terugging naar Nederland. Mijn 1,5 jaar oude dochter werd uit huis gehaald en kwam in een pleeggezin terecht omdat zowel ik als haar moeder drugs gebruikte. De moeder van mijn dochter heeft via de rechter onze dochter teruggehaald, zij mocht bij haar oma gaan wonen.”

“Al deze gebeurtenissen in mijn leven; de reis naar Italië, de zwangerschap, de geboorte en dat mijn dochter uit huis werd gehaald waren voor mij allemaal geen redenen om te stoppen met gebruiken. Ik was zó verslaafd. Alles draaide in mijn leven alleen om mij en mijn middel.

Cocaïne dealen
“Toen ik terug kwam uit Italië gingen mijn verkopen slechter. Ik zei tegen mijn vriendin: ‘Als we nu niks doen roken we dit ook op.’ Mijn ego was zo groot dat ik echt niet meer terugging naar de straat om te verkopen. Ik besloot te stoppen met heroïne te verkopen en ik investeerde met mijn laatste kapitaal in cocaïne. Ik ging samen werken met mensen die mij klanten brachten. Na een korte periode zat ik met mijn kapitaal weer op een stijgende lijn.

“Na een aantal jaren kwam ik vast te zitten voor verschillende geweldsdelicten, nooit voor het handelen in drugs! Toen ik in de tussentijd naar huis mocht, heb ik voor 6 maanden onder gedoken gezeten voor de politie. Al het geld dat ik nog over had ging in die 6 maanden op aan gebruik. Ik kon geen geld meer verdienen maar moest mijn eigen verslaving wel nog onderhouden. Op een avond werd ik weer opgepakt door de politie. Gelukkig kon ik eronderuit komen doordat er een vormfout gemaakt was. Maar toch, ik had niks meer. Geen geld, geen thuis; alleen nog mijn verslaving.”

“Ik kwam onder bewind en had een kredietje bij de winkel. Ik had hier en daar nog wel wat plantages of bewaarde drugs (stache) voor de dealers om wat bij te verdienen.  

Einde in zicht
“Ik ging steeds vaker drinken om mij in mijn verslaving te voorzien. Ik was toen al een aantal jaar clean van heroïne. Ik gebruikte wel methadon, alcohol en cocaine maar geen heroine meer. Op een dag kreeg ik steeds meer last van mijn lichaam. Soms viel ik uit het niks om. Ik was me er zelfs wel eens bewust van als ik om ging vallen. Hoe ik viel of hoelang ik OUT bleef wist ik nooit. Soms kreeg ik spastische trekken door mijn hele lijf en bleef ik oncontroleerbaar schudden. En tóch bleef ik maar denken hoe ik mijn drank binnen kon krijgen ook al was dit shakend op de grond via een rietje.” 

“Op een dag was ik er klaar mee. Ik belde mijn moeder die zorgde dat ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Zelfs in het ziekenhuis na een spoed buikoperatie, waar onder andere die spastische trekken door ontstonden, zorgde ik dat ik aan mijn drank kwam. Totdat ik besefte dat als ik zo door zou blijven gaan dat ik binnen een jaar dood zou zijn. Ik vertelde mijn moeder en mijn vrienden dat ik hulp nodig had, dat het anders mijn dood werd.”

Hulp
“Na al in vier verschillende instellingen te zijn geweest voor ambulante behandelingen, wist ik dat dit veel te weinig was voor mij. Ik had klinische hulp nodig, met goede nazorg. Ik besloot me weer aan te melden op verschillende plekken, zelfs meer dan 17 keer in één jaar.”

“Iemand die een tijdje in een huurhuis van mijn zus woonde, had in Afrika gezeten voor haar verslaving. Mijn zus vroeg de adresgegevens en zorgde dat ik ook naar Afrika vertrok. Het maakte me niet uit hoe, maar ik had klinische hulp nodig, anders ging ik dood.”

Tegenstrijd in Afrika
Eerst moest ik detoxen in een kliniek in Nederland. Na 16 dagen detox mocht ik naar de kliniek in Afrika. Ik kreeg een vliegticket en werd helemaal losgelaten. Het leek wel een test. Ik kon zo omdraaien en doen waar ik zin in had. Gelukkig waren en leuke stewardessen die mijn volledige aandacht hadden. Op 17 juni 2015 kwam ik aan in Afrika met heel veel weerstand. Ik was altijd al arrogant dus hulp vragen was voor mij moeilijk. Ik wilde van niemand iets aannemen en ik vond iedereen maar mietjes; ook al was iedereen veel groter dan mij. Ik snapte niet dat zij allemaal bij 1 op 1 gesprekken met hun counselor konden huilen. Ik was na een kwartiertje klaar met een gesprek terwijl zij soms wel anderhalf uur aan het janken waren. Zelfs mijn dagboek schrijven was ik zo mee klaar, terwijl anderen echt lappen tekst schreven.”

“Op de helft van het programma werd ik langzaam wakker. Ik vroeg me af waarom ik de enige was die zo tegenstrijdig was tegen zichzelf. Ik deed nooit mee met sessies en had zelfs in Afrika nog mijn masker op. Totdat ik na een maand besloot om maar eens mee te gaan doen tijdens te sessies. In de laatste twee maanden kreeg ik het pas te pakken. Totdat ik naar huis moest. Ik dacht dat het goed ging met me en dat ik klaar was om naar huis te gaan.”

Niet nuchter naar huis
“Nog voordat ik het vliegtuig in stapte, kocht ik pillen om te kunnen slapen. In het vliegtuig bestelde ik een paar biertjes en nam ik de slaappil in. Het was bijna 12 uur vliegen. 3 uur voordat ik in Nederland landde werd ik wakker. Die drie uur heb ik nog een aantal biertjes gedronken. Op het vliegveld stond mijn dochter die natuurlijk verwachtte dat ze me nuchter zou ophalen. In de auto was ik zo ‘van mijn padje af’ dat mijn dochter me hartstikke boos bij mijn zus heeft gedropt.

“Toch ging ik regelmatig naar meetings. Niet voor de meeting of mijn herstel, maar om de andere fellows van Afrika te zien. Ik vond iedereen die hun verhaalde deelde in de meeting maar opscheppers. Leuk dat kopje koffie en de gezelligheid maar iedereen ging al gauw zijn eigen weg. De groep viel uit elkaar maar ik bleef standaard naar Eindhoven gaan voor meetings. In 3 maanden tijd ben ik meer dan 5 keer teruggevallen. Elke meeting moest ik mijn hand opsteken bij de vraag: ‘Wie is vandaag aanwezig na een terugval?’ Dan keek iedereen me aan en vroeg in de pauze: ‘maar je komt net uit Afrika? Hoe kan dit?’”

“Ik merkte dat ik naar meetings ging voor de contacten, niet voor mijn herstel. Ik ging niet om elke week mijn hand op te steken om aan te geven dat ik voor de zoveelste keer een terugval had gehad.”

Nieuwe poging
“Op 11 december 2015 kwam mijn trotse ík weer naar boven en besloot ik er weer volledig voor te gaan. Ik luisterde naar de mensen bij de meetings en ging opzoek naar een sponsor. Ik kocht boeken van het NA programma met onder meer de 12 stappen, en begon mijn stappen te schrijven. Langzaam maar zeker – maar nog vaak in weerstand – begon ik mijn gedrag te herkennen. Ik ging drie keer per week naar de meeting en begon een jaar later zelf met 4 fellows een zondag meeting in Venlo.  

“Ik heb 35 jaar gebruikt en echt heel vaak geprobeerd om te stoppen. Ik wilde clean worden maar nu me het ook echt gelukt is om clean te worden, wil ik ook clean blijven. Het NA programma heeft me geleerd naar mezelf te kijken. Ik heb een sponsor die over mijn schouder meekijkt en het is zo mooi om dit te delen. Nu ben ik bezig aan een opleiding in herstelcoaching en werk ik in de ambulante thuishulp ondersteuning. Ik ga binnenkort starten als ZZP’er in herstelcoaching.

Als je mij 4 jaar geleden had verteld wat ik vandaag de dag bereikt zou hebben, had niemand het geloofd. Ook ikzelf niet.”

“Voor mij zijn de meetings echt heel veel waard. Zolang ik niet doodga aan een andere ziekte, blijf ik wekelijks naar meetings gaan. Ik zal altijd mijn verhaal blijven delen en andere mensen hoop blijven geven in hun weg naar herstel. Herstel draait niet alleen om het clean worden. Het is een levenslang proces.

Nu kan ik praten met mensen en een luisterend oor bieden als dat nodig is. Ik ben er voor de mensen die me nodig hebben. Mijn verslaving is voor mij het verbinden van mensen en mezelf kleiner en kwetsbaarder maken. Het programma heeft mij in de spiegel leren kijken. Hierdoor kan ik nu andere mensen leren om ook in hún spiegel te kijken.”

“Ook al is mijn dag in herstel ook soms maar voor 80% oké, nu focus ik me op die 80%, in plaats van op de negatieve 20%. Ik ben compleet, zoals ik nooit tevoren was.”

“Ik was Luciano een échte verslaafde. Nu ben ik een herstellende verslaafde, ik ben een vader, een collega, een sponsor, een broer, een neef, een opa en het belangrijkste: Ik ben weer mens!”

 

Lees ook het verhaal van Zvonko en lees hij zijn verslaving overwon.

Het verhaal van Zvonko

Het verhaal van Zvonko

“Er moest maar één ding veranderen en dat was: ALLES!”Iedereen kent ze wel, de verschillende indrukwekkende verhalen van mensen in gebruik. Hij/zij zit totaal niet lekker in zijn vel, wil emoties onderdrukken en vertelt het verhaal over zijn/haar leven in...

Het verhaal van Mark

Het verhaal van Mark

“Ik heb geleerd om eerlijk te zijn. Dát is de sleutel voor míjn herstel.”Mark (36) geboren in Heerlen, is nu 5 jaar en 8 maanden clean van alcohol en drugs. Vandaag de dag is hij een zeer dankbaar persoon. Dankbaar voor de kans die hij gekregen heeft om...

Contactformulier

Starten met een behandeling?

Wil je breken met je verslaving? Neem dan contact op voor een intakegesprek. Tijdens dit gesprek bekijken wij hoe wij je het beste kunnen helpen. Wij bieden namelijk altijd behandelingen op maat aan. Zo hebben we voor iedereen de juiste aanpak.