“Er moest maar één ding veranderen en dat was: ALLES!”

Iedereen kent ze wel, de verschillende indrukwekkende verhalen van mensen in gebruik. Hij/zij zit totaal niet lekker in zijn vel, wil emoties onderdrukken en vertelt het verhaal over zijn/haar leven in gebruik. Maar Zvonko niet. Voor hem is er maar 1 weg, en dat is vooruit. Hij vertelt zijn verhaal over zijn ontwikkeling naar herstel.
Na 2 jaar kwam Zvonko terug in de kliniek in Cadier en Keer. Niet voor een opname, maar om zijn verhaal te vertellen aan alle cliënten die in de kliniek verblijven. In juli is hij 2 jaar clean van alcohol en drugs en is hij een gelukkiger persoon dan ooit tevoren.

Verhuizen
Het begint allemaal na zijn verhuizing op 8 jarige leeftijd. “Ik ging naar een nieuwe school maar ik kreeg geen vriendjes. Zowel op school als op het sporten na schooltijd werd ik door niemand geaccepteerd. Mijn broer voelde zich zo veel beter dan ik waardoor ik alleen maar onzekerder werd. Al snel zat ik bij alles wat gezegd en gedaan werd in de weerstand, vooral naar mijn ouders toe.”

Op jonge leeftijd begon het experimenteren met verschillende soorten drugs, vooral wiet vond ik wel fijn. Zvonko besloot dat hij moest gaan presteren om geaccepteerd te worden en niet verder in de weerstand te gaan en te experimenteren met drugs.

Het verlies
“Op mijn 20ehad ik een goede baan en zelfs mijn eigen huisje. Ik had werk waarvoor ik door heel Nederland moest reizen, vooral in de grote steden van het land. Toch verloor ik als Limburger daar niet alleen mijn accent, maar vooral mijzelf. Ik paste in alles mijzelf aan om maar geaccepteerd te worden.” Zvonko vertelt: “En wat heb je nog in al die grote steden? Juist, op elke hoek een coffeeshop.”
“Ik begon met wiet roken omdat ik niet op mijn plek zat. Ik vond geen rust bij de werkdruk en stress en probeerde mij te zo toch te ontspannen. Totdat ik plotseling mijn baan verloor. Ik kwam in de schuldsanering terecht en merkte dat ik langzaamaan alles begon kwijt te raken wat ik had opgebouwd. Ik had alleen nog maar gefaald.”

Ongeluk
“Op mijn 31ewas ik eindelijk uit de sanering maar mijn drugsgebruik werd alleen maar erger. Toen ik op een ochtend naar mijn werk reed kreeg ik een auto ongeluk waarbij ik van de weg werd gereden. Ik had bijna een dwarslaesie en zou ik volgens de artsen voor de rest van mijn leven verlamd blijven.

Maar in het ziekenhuis was er niemand. Geen ouders of andere familieleden die me in het ziekenhuis kwamen opzoeken. De enige die me regelmatig op kwamen zoeken waren mijn gebruikersvrienden, mijn budgetcoach en twee beste vrienden.”

“Ik dacht alleen maar: ‘Mijn ouders zijn hier alles aan schuld.’ Ik ga vechten tot dat ik weer kan lopen. Ik zal hier sterker uitkomen dan ooit! Omdat ik moest, lukte me dat ook. Over een hele lange periode met veel revalidatie therapieën kon ik langzaam maar zeker op mijn benen staan en uiteindelijk weer lopen.

Maar toen kwam ik weer thuis, alleen, waar ook niemand op mij wachtte.”

Depressie
“Ik raakte depressief. Ik dacht alleen maar: ‘ik ben het helemaal niet waard om door te gaan en om te vechten.’ Ik gebruikte dagelijks wiet en kreeg er, door mijn depressie, geen rem meer op. Ik ging zelfs regelmatiger coke gebruiken. De enige vriend die ik nu nog over heb van die tijd, zei toen tegen me: ‘Zvonko, denk jij niet dat je hulp nodig hebt?’ Zijn woorden raakte me waardoor ik wakker werd geschud en direct de telefoon nam om Vincere te bellen. Ik had geluk, ik mocht na 2 dagen starten met de detox en zou daarna naar Portugal gaan.”

Zvonko vertelt: “Op 3 juli 2017 werd ik opgenomen. En eerlijk is eerlijk. Na drie dagen had ik het helemaal gehad. Ik wilde naar huis. Ik had twijfels over de opname en bedacht me dat ik liever terug wilde naar mijn oude vertrouwde plek; in gebruik. Maar toch bleef ik. Mijn doorzettingsvermogen won.”

“Het vergt verdomd veel moed om te kunnen zeggen: ‘Ik heb een probleem en ik kan het niet alleen. Maar dat zijn voor mij de enige woorden en gedachten geweest om door te kunnen zetten in mijn hele herstel.”

Portugal
“Toen ik in de schuldsanering kwam wilde ik eigenlijk alleen maar weg, weg van alles en alleen nog maar aan mezelf werken. Eindelijk had ik hier nu de tijd voor in Portugal.” Zvonko vertelt: “In Portugal leerde ik inzien wat ik had aangericht. Ik leerde niet alleen anderen te vergeven, maar ook mezelf. Het was een heel proces maar ik wist dat dit de enige weg was om eruit te komen.”

In Portugal zei zijn counselor tegen hem: ‘Zvonko, denk niet dat je in een verslavingskliniek bent, we zijn hier om te werken aan je persoonlijke ontwikkeling. En zo was het ook, vertelt hij. “Ik leerde, vooral door de confrontatie met mijn eigen gedrag, mezelf steeds beter kennen en leerde zelfs van mezelf houden. Ik wist dat ik eruit zou komen met veel meer zelfrespect en dat voelde goed. Ook al wist ik dat het nog een hele zware weg zou worden.”

Thuiskomst
“Op 4 oktober kwam ik thuis en ik wist dat dit herstel nog zwaarder is dan mijn lichamelijke revalidatie na het ongeluk. Er moest maar één ding veranderen en dat was: ALLES!

“Na mijn thuiskomst ging ik bij vrienden inwonen. De enige vrienden die ik nog over had die niets gebruikte. Ook al kreeg ik soms contact met oude (gebruikers)vrienden, ik moest voor mezelf kiezen. Ik moest dingen doen die ik nog nooit gedaan had: mensen telleurstellen. Maar ik koos al die tijd voor mezelf. Uiteindelijk is dit ten goede` gekomen aan mijn herstel.”

“In december vierden we de verjaardag van mijn moeder en merkte dat ik (misschien wel onbewust) weggeduwd werd door mijn eigen familie. Er ontstond bij mij een gevoel dat ik dit eerder had weggedrukt door te gebruiken.

Ik herkende veel patronen bij mijn familie, waar ik mee om moest leren gaan in mijn nuchtere leven, maar waar ik ook over moest praten. Ik schreef na de verjaardag een brief aan mijn broer, oom en tante waar ik ze onder andere vertelde: “Als je mij als kind had vraagt: ‘Wat wil je later worden’, dan had ik ook nooit gezegd: Verslaafd en levensmoe. Ik wilde ook gewoon brandweerman worden.  Ik kreeg nooit reactie op mijn brief. Maar mijn ouders en ik zijn sindsdien meer met elkaar verbonden dan ooit tevoren. Aan de rest van de familie moest ik mijn gevoel uitspreken en accepteren zoals het is. Ik kon het niet veranderen.”

Volledige abstinentie
Zvonko legt uit: “Ik wilde geen enkele substantie meer tot mij nemen. Ook al had ik niet echt een probleem met alcohol. Maar ook alcohol is een drug en dus niet mogelijk voor mij om te drinken. De vriend waar ik in huis woonde, nam wel af en toe een biertje. Aangezien het zijn huis was, kon ik hem natuurlijk niet verplichten om niet te drinken. Toch vroeg ik hem of hij rekening met mij kon houden en bijvoorbeeld aan kon geven als hij alcohol ging drinken.

Ik merkte dat hij dit niet echt prettig vond, maar dat kon ik me ook wel voorstellen. Ik besloot daarom dat ik een eigen plekje moest gaan zoeken. Doordat ik, door het ongeluk, in de ziektewet zit was er financieel weinig mogelijk. Via een fellow van Portugal kwam ik op het idee om antikraak te gaan wonen.”

“Ik dacht alleen maar: ‘Alles komt vanzelf op mijn pad, zolang ik maar clean blijf!’

In mijn antikraakwoning heb ik een plekje voor mezelf gecreëerd. Ik heb uiteindelijk een fijne omgeving gevormd van mensen waar ik juist alleen maar energie van krijg.”

Ik ben Zvonko, verslaafd.
“Via een oude bekende kwam ik terecht bij het programma van 365dagen succesvol.” Het is een jaarprogramma voor persoonlijke ontwikkeling waarbij je alles leert veranderen op gebied van gezondheid, relatie, werk en geld. “Dit is wat ik nog nodig had om verdere stappen in herstel te nemen.”

“De eerste opdracht; was om tegen een onbekende naast je een succesverhaal te vertellen. Vol spanning maar ook met vertrouwen vertelde ik de vrouw naast me: ‘k ben Zvonko en ik ben verslaafd.’ Ik zag dat mijn buurvrouw erg nieuwsgierig was en aandachtig naar mij luisterde.”

“Na de opdracht vroeg de presentator aan de overvolle zaal van ongeveer 500 man: ‘Wie heeft zojuist een inspirerend verhaal gehoord?’ Mijn buurvrouw stak haar hand op en wees naar mij. Ik kreeg de microfoon en de vraag: ‘Wie ben jij en waar kom je vandaan?’”

Hij vertelde: “Ik kom uit een diep geïsoleerd dal. Ik ben Zvonko en ik ben verslaafd.”

“Na afloop van mijn korte introductie aan al die 500 luisterende mensen, kreeg ik zo veel respect van iedereen om mij heen, dat zelfs in de trein naar huis iemand mij aansprak hoe veel respect hij had voor mij en mijn weg die ik bewandeld had.”
“Er zijn zo veel mensen waar ik altijd tegenop keek die zo succesvol zijn, maar ook ik heb successen gemaakt ik mijn leven.”

Re-integreren
Zvonko vertelt verder: “Ik had mij voorgenomen om binnen 2 jaar te re-integreren. Of het ging lukken wist ik niet, maar de enige die de controle had, dat was ikzelf. Al vrij snel kreeg ik bij Adelante, waar ik voor mijn lichamelijke herstel was, een aanbod om na het herstel van mijn ongeluk daar te gaan werken. Ik mocht vanuit Adelante bij Villa Franca in Geleen vrijwilligers werk doen om kwetsbare jongeren te leren om zelfstandig te leven. Ik werd sociaal geaccepteerd en voelde me erg goed in wat ik deed. Door de snelle klik, de erkenning en herkenning met de jongeren bleek mijn verleden zomaar ineens van waarde.”

“Al snel merkte ik dat ik iets met preventie en jongeren wilde doen. Ik wilde werken met mijn eigen ervaring en een opleiding volgen voor ervaringsdeskundigheid. Maar ja, een opleiding kost veel geld en dat kon ik niet betalen. Via mijn re-integratie proces kon ik de ‘Werkfit met eigen ervaring gaan doen.’ Gelukkig had ik de mogelijkheid dat het re-integratiebureau de helft van het bedrag wilde betalen, maar ook die andere helft was voor mij niet mogelijk. Totdat mijn buddy van het ‘365 dagen succesvol programma’ mij aanbood om de andere helft te betalen.” Hij zei tegen hem: “Zvonko, Ik geloof in je! Ik ga je helpen.”

“In een korte tijd is er zo veel veranderd in mijn leven, maar alleen maar positief. Ik weet, zolang ik clean blijf, dat er alleen nog maar positieve dingen op mijn pad blijven komen. Zoals de nachtzuster van Portugal mij voorspelde: ‘Wat je uitstraalt, trek je ook aan.”

Zvonko vertelt trots: “In augustus ga ik starten met mijn studie ‘Persoonlijk begeleider met ervaringsdeskundigheid.’ In het eerste jaar loop ik stage, in de laatste twee jaar moet ik het werkveld in naast de studie. Er is niemand die mij zo goed begrijpt als mijn Fellows. Ik was doodsbang om naar huis te gaan na de klinische opname in Portugal en heb het heel zwaar gehad. Maar: Dit was mijn pad. Het heeft zo moeten zijn. Vandaag de dag kan ik zeggen dat ik eindelijk controle heb over mijn leven, dankzij herstel.”

Het verhaal van Karima

Het verhaal van Karima

Hoewel ze er zelf niet bewust van was dat ze een verslaving had, heeft de familie van Karima haar ogen geopend. Op 4 augustus 2017 is ze haar klinische behandeling in Cadier en Keer gestart waardoor ze tot op de dag van vandaag clean is van alcohol en...

Het verhaal van Kate

Het verhaal van Kate

“Tot het moment dat ik een door en door triest gevoel door mijn maag voelde. Ik stond op de splitsing; of ik ga dood of ik kies voor mijn leven.” Vandaag de dag is Kate 5,5 jaar clean en vertelt ze haar herstelverhaal aan de cliënten in de kliniek van...

Contactformulier

Starten met een behandeling?

Wil je breken met je verslaving? Neem dan contact op voor een intakegesprek. Tijdens dit gesprek bekijken wij hoe wij je het beste kunnen helpen. Wij bieden namelijk altijd behandelingen op maat aan. Zo hebben we voor iedereen de juiste aanpak.